þessar hvalveiðar eru glæsilegasti gjörningur sem ég hef séð.
þeim hefur strax tekist það sem flesta myndlistarmenn dreymir um alla ævi en enginn áorkar. gjörbreyta myndmáli samtímans. það verður ekki hægt að fara neitt. ekki inná safn. ekki til ættingja. ekki einu sinni hægt að opna bók án þess að sjá danglandi hvalatyppi.
þetta var svo hrein og tilgangslaus kómedía af hálfu allra þátttakenda að ég get ekki ímyndað mér annað en að hverjum einasta manni sem sá brot úr þessum gjörningi finnist sem sólin hafi aldrei virst stærri en einmitt nú, heimurinn aldrei jafn óræður, aldrei jafn margar ótroðnar slóðir og já, aldrei jafn mörg hvalatyppi. lífsneistinn sjálfur!
til hvers? til hvers? hrópar kannski einhver en listinn þarf ekki að svara spurningum, hún dregur athyglina að mikilvægum málefnum og það var svo sannarlega margt sem fékk athygli í dag.
