ég var hjá sýslumanninum að fá vegabréf fyrir börnin og var viss um að dagurinn væri farinn en áður en mér gafst tækifærið til að dæsa var ég kominn útúr húsi og byrjaður að hafa áhyggjur af einhverju allt öðru.
ætla blogga meira. svona. stutt.
þessar hvalveiðar eru glæsilegasti gjörningur sem ég hef séð.
þeim hefur strax tekist það sem flesta myndlistarmenn dreymir um alla ævi en enginn áorkar. gjörbreyta myndmáli samtímans. það verður ekki hægt að fara neitt. ekki inná safn. ekki til ættingja. ekki einu sinni hægt að opna bók án þess að sjá danglandi hvalatyppi.
þetta var svo hrein og tilgangslaus kómedía af hálfu allra þátttakenda að ég get ekki ímyndað mér annað en að hverjum einasta manni sem sá brot úr þessum gjörningi finnist sem sólin hafi aldrei virst stærri en einmitt nú, heimurinn aldrei jafn óræður, aldrei jafn margar ótroðnar slóðir og já, aldrei jafn mörg hvalatyppi. lífsneistinn sjálfur!
til hvers? til hvers? hrópar kannski einhver en listinn þarf ekki að svara spurningum, hún dregur athyglina að mikilvægum málefnum og það var svo sannarlega margt sem fékk athygli í dag.
Framundan er vetrarfrí, fjórir dagar frá tölvunni. Ég er uppspenntur að sjá hvað allt verður breytt á mánudaginn.
Ég hef ekki upplifað annað eins. Gervigreindin hefur gjörbreytt hvernig ég vinn í tölvum. Ég skissa upp, skipulegg og læt hana um að sjá um „handavinnuna“. Að sýna fram á að eitthvað sé góð hugmynd tekur klukkutíma, en ekki daga.
En að sama skapi hef ég aldrei upplifað að ég sé jafn mikið að verða eftir á. Ég eyði talsverðum tíma utan vinnu að kynna mér ný AI-trikk, og það líða ekki margir dagar þar til gömlu trikkin verða úrelt.
Ég hika þó alltof oft við nýjar hugmyndir. Eflaust er einhver annar búinn að fá hana og kominn með prótótípu. Það er svo lítið mál.
Sturlaðir tímar.
– Mér finnst einsog þú hafir fæðst í gær.
– Pabbi, mér finnst einsog þú hafir fæðst áðan.
Á rölti mínu um hundraðogátta sá ég vel í Snæfellsjökul. Fyrrum nágranni minn sagði að sæist vel í Snæfellsjökul þýddi það að… ég náði því aldrei hvað það þýddi…
Nágranni minn var orðinn ansi hrumur og mér fannst leiðinlegt að biðja hann í sífellu að endurtaka sig, svo mér fannst betra að segja sem minnst.
En að sjá Snæfellsjökul þýðir eitthvað.
Ah! Ég var að muna að Stankonia með Outkast er frábær plata.
Ég man þegar platan kom út og mér þykir leiðinlegt að viðurkenna það en ég hrópaði ekki upp fyrir mig af hrifningu þá. Hugsanlega gekkst ég við snilld plötunnar með einhverju umli. Ekkert meira en það.
Einu sinni þó var ég í íslenskutíma að hlusta á Stankonia og kennarinn bað mig um að taka af mér heyrnatólin og hlusta á sig í staðinn. Ég svaraði með einföldu „Afhverju?" en átti í raun við að mér þætti platan frábær og við ættum að hlusta á hana saman. Hann svaraði mér með „Af því að ég er að segja þér það" en var eflaust að reyna að segja mér að Laxness væri snilld og að hann langaði til að deila því með mér.
Mér finnst við ættum að hrópa oftar upp fyrir okkur af hrifningu.
Kannast einhver við það að vakna með andköfum um miðja nótt og þurfa að vita hvað hljómsveit einhvers gaurs sem sat með manni kúrs í stjórnmálafræði fyrir 20 árum hét, og þurfa að grafa sig í gegnum timarit.is í stað þess að sofa.
Nei.
Ég kannast við það. Hún hét víst Pan.
