Framundan er vetrarfrí, fjórir dagar frá tölvunni. Ég er uppspenntur að sjá hvað allt verður breytt á mánudaginn.

Ég hef ekki upplifað annað eins. Gervigreindin hefur gjörbreytt hvernig ég vinn í tölvum. Ég skissa upp, skipulegg og læt hana um að sjá um „handavinnuna“. Að sýna fram á að eitthvað sé góð hugmynd tekur klukkutíma, en ekki daga.

En að sama skapi hef ég aldrei upplifað að ég sé jafn mikið að verða eftir á. Ég eyði talsverðum tíma utan vinnu að kynna mér ný AI-trikk, og það líða ekki margir dagar þar til gömlu trikkin verða úrelt.

Ég hika þó alltof oft við nýjar hugmyndir. Eflaust er einhver annar búinn að fá hana og kominn með prótótípu. Það er svo lítið mál.

Sturlaðir tímar.

– Mér finnst einsog þú hafir fæðst í gær.

– Pabbi, mér finnst einsog þú hafir fæðst áðan.

Á rölti mínu um hundraðogátta sá ég vel í Snæfellsjökul. Fyrrum nágranni minn sagði að sæist vel í Snæfellsjökul þýddi það að… ég náði því aldrei hvað það þýddi…

Nágranni minn var orðinn ansi hrumur og mér fannst leiðinlegt að biðja hann í sífellu að endurtaka sig, svo mér fannst betra að segja sem minnst.

En að sjá Snæfellsjökul þýðir eitthvað.

Ah! Ég var að muna að Stankonia með Outkast er frábær plata.

Ég man þegar platan kom út og mér þykir leiðinlegt að viðurkenna það en ég hrópaði ekki upp fyrir mig af hrifningu þá. Hugsanlega gekkst ég við snilld plötunnar með einhverju umli. Ekkert meira en það.

Einu sinni þó var ég í íslenskutíma að hlusta á Stankonia og kennarinn bað mig um að taka af mér heyrnatólin og hlusta á sig í staðinn. Ég svaraði með einföldu „Afhverju?" en átti í raun við að mér þætti platan frábær og við ættum að hlusta á hana saman. Hann svaraði mér með „Af því að ég er að segja þér það" en var eflaust að reyna að segja mér að Laxness væri snilld og að hann langaði til að deila því með mér.

Mér finnst við ættum að hrópa oftar upp fyrir okkur af hrifningu.

Spila

Kannast einhver við það að vakna með andköfum um miðja nótt og þurfa að vita hvað hljómsveit einhvers gaurs sem sat með manni kúrs í stjórnmálafræði fyrir 20 árum hét, og þurfa að grafa sig í gegnum timarit.is í stað þess að sofa.

Nei.

Ég kannast við það. Hún hét víst Pan.

Spila

• Einu sinni var ég veik í eitt ár!
• Nei, það var bara vika.
• Já, en mjög löng vika.

Ég vinn við skýjalausnir og nota gervigreind mikið, svo mikið að í dag hvarflaði að mér að ég væri ekki lengur maður, heldur ský í buxum.

Þá fór ég heim. Ég vinn ekki við endurtekningar.

Ég hef lítið horft á handbolta síðustu ár og því kom það mér á óvart að sjá að ungstirnið, Aron Pálmarsson, væri búinn að leggja skóna á hilluna. Börnin mín spurðu hvað börnin á vellinum hétu. Það vissi ég ekkert. Ég sagði þeim svo söguna af Aroni Pálmarssyni. Þau vildu ekki hlusta á hana. Ég var svolítið eins og Æskan í gamla daga og New Kids On The Block — ófá lesendabréf bárust þar sem ritstjórnin var grátbeðin að hætta að birta svona mikið um New Kids On The Block þar sem ekkert barn þekkti þá hljómsveit. Alltaf var það samt New Kids On The Block.

Spila

Ég (fullorðinn): Þetta er bara allt eitt stórt svell. Fariði varlega. Við getum slasað okkur.

Börnin: Þetta er bara allt eitt stórt svell. Góður dagur.