Kannast einhver við það að vakna með andköfum um miðja nótt og þurfa að vita hvað hljómsveit einhvers gaurs sem sat með manni kúrs í stjórnmálafræði fyrir 20 árum hét, og þurfa að grafa sig í gegnum timarit.is í stað þess að sofa.
Nei.
Ég kannast við það. Hún hét víst Pan.
Ég vinn við skýjalausnir og nota gervigreind mikið, svo mikið að í dag hvarflaði að mér að ég væri ekki lengur maður, heldur ský í buxum.
Þá fór ég heim. Ég vinn ekki við endurtekningar.
Ég hef lítið horft á handbolta síðustu ár og því kom það mér á óvart að sjá að ungstirnið, Aron Pálmarsson, væri búinn að leggja skóna á hilluna. Börnin mín spurðu hvað börnin á vellinum hétu. Það vissi ég ekkert. Ég sagði þeim svo söguna af Aroni Pálmarssyni. Þau vildu ekki hlusta á hana. Ég var svolítið eins og Æskan í gamla daga og New Kids On The Block — ófá lesendabréf bárust þar sem ritstjórnin var grátbeðin að hætta að birta svona mikið um New Kids On The Block þar sem ekkert barn þekkti þá hljómsveit. Alltaf var það samt New Kids On The Block.
Ég (fullorðinn): Þetta er bara allt eitt stórt svell. Fariði varlega. Við getum slasað okkur.
Börnin: Þetta er bara allt eitt stórt svell. Góður dagur.
Ég var einu sinni spontant en núna bóka ég hittinga með löngum fyrirvara og afboða mig.
Ég fékk um daginn símtal frá stuðningsmanni ónefnds einstaklings í prófkjöri Samfylkingarinnar.
Stuðningsmaður: Langar þig að ræða eitthvað tiltekið málefni?
Ég: Almenningssamgöngur.
(stutt þögn)
Stuðningsmaður: Má ég senda þér SMS á kosningadag?
Ég: Já, já.
ENDIR.
Ég er fyrst og fremst með blogg til að leika mér og þess vegna uppfærði ég síðuna að ástæðulausu. Hér er stutt yfirferð.
