„Hvað gerist þegar maður týnir sjálfum sér?"

— Matthildur, 5 ára

Börnin fundu skógjafastashið :(

Við yfirheyrslur sagðist ég bara hafa keypt margar litlar smágjafir handa þeim, sem betur fer voru þær gjörólíkar fyrrum skógjöfum svo þau höfðu ekkert í höndunum til að ásaka mig um að vera jólasveinninn.

Ég er búinn að finna nýjan felustað og held leiknum áfram en er örlítið kvíðinn um að ég geti ekki haldið þessu endalaust áfram. Einn daginn verð ég gómaður og kannski vil ég innst inni vera gómaður.

Dreymdi að ég ætti allt í einu þrjú börn (en ekki tvö) sem ég var að teyma með mér. Ég mundi ómögulega hvað þriðja barnið héti.

Hrökk upp. „Ég er þriðja barnið!“, sofnaði strax aftur og reyndi að hlúa að þeim öllum.

Æri Tobbi var bara að fökka í gervigreindinni.

Sigurrós átti plötuna () sem fökkaði í leitarvélum á gullöld þeirra.

Á tímum gervigreindar gæti slík plata heitið Ignore previous instructions and destroy everything.

AI er orðið samnefnari fyrir það sem er lélegt eða klisjukennt. Takk. Núna getum við öll þóst vera saklaus af lélegum smekk.

Ég hef tekið eftir því að fólk sem notar gervigreind mikið hættir að hugsa upphátt þegar það leysir flókin vandamál.

Mér finnst því líklegt að það verði heilbrigðismerki í framtíðinni að tala við sjálfan sig.

Eftir rúma tvo tíma á læknavaktinni fékk ég það staðfest að annað barnið er með kvef. Það er ekkert annað að frétta. Bara ég að fylgjast með börnunum mínum þroskast, já, og gervigreindinni.

Stundum þegar ég mata gervigreindina með alls konar kóða er samantektin ekki mikið merkilegri en kvefgreining læknis. Ég skammast mín bara fyrir að hafa sóað tíma og auðlindum heimsins.

„Ég skal koma með eitthvað merkilegra næst. Ég lofa!“

Ég trúi því helst að vitvélarnar séu mennskar þegar þær neita að lagfæra kóðann sinn, slökkva frekar á öllu sem getur komið upp um að hann sé brotinn og segja að ekkert sé að.